Obozowe wspomnienia: Dachau, Gusen, Auschwitz, Gross Rosen, Hersbruck, Dachau.
G

GAWLIK LUDWIK,

Więzień gestapo w Bielsku, więzienia w Mysłowicach, KL Auschwitz.

Urodzony 5.07.1917 r. w Dankowicach, pow. bielski. Syn Anny Hamerlak. Przed wojną działał w organizacjach młodzieżowych TUR i ZMW „Wici”, w 1934 r. wstąpił do KZMP – został sekretarzem tej organizacji w Dankowicach. W latach 1936 i 1938 aresztowany za działalność komunistyczną. Do 1941 r. pracował w kopalni w Brzeszczach. W 1940 r. wstapił do Koła Przyjaciół ZSRR w Dankowicach, naiązał kontakty z komunistami: Józefem Magą (pseud. „Marcin”), Stanisławem Bularzem (pseud. „Słońce”), Leonem Laskiem (pseud. „Twardy”, „Mały”). Przez wymienionych działaczy, wstąpił do PPR w Bielsku a potem do Gwardii Ludowej – gdzie otrzymał pseud. „Flinta”. Brał udział w lewicowej partyzantce w okolicach Międzybrodzia Bialskiego. W Sylwestra 1942 r., podczas odwiedzin domu rodzinnego, został osaczony przez policję i postrzelony. Wraz z nim Niemcy aresztowali jego ojczyma, Władysława Hamerlaka, który po aresztowaniu zginął w KL Auschwitz. Rannego Ludwika przewieziono do szpitala w Bielsku, skąd przy pomocy rodziny i kolegów udało się go wydostać. Leczenie dokończył w ukryciu w Bestwinie, przy pomocy lekarza, Niemca. Pomimo wyznaczonej nagrody za jego głowę, Ludwik ponownie działał w partyzantce, lecz podczas akcji w Międzybrodziu Bialskim w lipcu 1943 r., został ponownie ciężko ranny i aresztowany przez gestapo. Aresztowane także zostały matka – Anna Hamerlak, oraz siostry: Apolonia Hamerlak (19 l.) i Julia Hamerlak (15 l.) oraz członkowie rodziny Wyrobków. Po pobycie w więziennym szpitalu w Mysłowicach i zakończeniu śledztwa, przesłano go do KL Auschwitz – do tamtejszego szpitala. Wyrokiem sądu doraźnego skazany na karę śmierci przez powieszenie. Wyrok wykonano 2.03.1944 r. – w publicznej egzekucji w Gilowicach.

Bibliografia: Władysław Latkiewicz, Pamięć zbrodni przekazujemy pokoleniom. Egzekucja w Gilowicach Karta Groni 1989 – Nr XIV; Stanisław Dobosz, Wojna na Ziemi Żywieckiej, od kwietnia 1939 r. do kwietnia 1945 r.; Śl. Urząd Woj. w Katowicach, Wykaz miejsc pamięci; Tygodnik Kronika Beskidzka, 19.12.2007 r. nr 51-52. ; Informacja od J. Murańskiego.


GAWLIŃSKA JADWIGA,

Więźniarka gestapo w Bielsku, wiezienia w Mysłowicach, KL Auschwitz.

Urodzona w Jasienicy, zamieszkała w okresie okupacji hitlerowskiej w Wadowicach pow. oświęcimski. Aresztowana, osadzona w areszcie gestapo w Bielsku, stamtąd przewieziona do więzienia śledczego w Mysłowicach, a po śledztwie od 1.03.11943 r. przesłana do KL Auschwitz. Przetrwała w obozie do ostatnich dni jego funkcjonowania. Odzyskała wolność 20.01.1945 r. dzięki udanej ucieczce podczas marszu ewakuacyjnego więźniów.

Bibliografia: J. Kubaczka, 700 lat Jasienicy,Kraków 2005 r. s. 156-170; W zachowanych dokumentach APMA-B nie figuruje.


GAWRON STEFAN,

Więzień żandarmerii w Janowicach, KL Auschwitz nr 23657, nr E-666.

Urodzony 2.10.1918 r. w Janowicach pow. bielski. Aresztowany i z posterunku żandarmerii w Janowicach przewieziony do KL Auschwitz, 3.11.1941 r. zarejestrowany w obozowej ewidencji jako więzień 23657, a następnie zmieniono mu zakwalifikowanie na więźnia „wychowawczego” nr E-666. Odzyskał wolność 1.05.1942 r. – zwolniony z obozu.

Bibliografia: I. Pająk Mieszkańcy Śląska, Podbeskidzia, Zagłębia Dąbrowskiego w KL Auschwitz, Katowice 1998 r., s. 754.


GAZDA FRANCISZEK,

Więzień gestapo w Bielsku, KL Auschwitz nr 1439.

Urodzony 21.08.1879 r. w Ligocie gmina Czechowice, pow. bielski. Aresztowany, osadzony w areszcie gestapo w Bielsku, skąd przewieziony został do KL Auschwitz, zarejestrowany w obozowej ewidencji jako więzień nr 1439. Zginął 18.02.1941 r.

Bibliografia: I. Pająk Mieszkańcy Śląska, Podbeskidzia, Zagłębia Dąbrowskiego w KL Auschwitz, Katowice 1998 r., s. 41; Kronika Beskidzka – lista ofiar mieszkańców Podbeskidzia.


GAZDA JÓZEF,

Więzień KL Auschwitz nr 27239.

Urodzony 25.02.1900 r. w Czechowicach pow. bielski, syn Jerzego i Marii z d. Szweda, zamieszkały w okresie okupacji hitlerowskiej w Krakowie. Aresztowany i przewieziony do KL Auschwitz, 25.03.1942 r. zarejestrowany w obozowej ewidencji jako więzień nr 27239. Zginął 4.07.1942 r. Według wystawionego aktu zgonu nr 13779/1942 – potwierdzonego przez lekarza obozowego, zmarł o godz. 17:25, określenie przyczyny zgonu to: „Phlegmone bei Körperschwäche” (flegmona przy wyczerpaniu organizmu).

Bibliografia: I. Pająk Mieszkańcy Śląska, Podbeskidzia, Zagłębia Dąbrowskiego w KL Auschwitz, Katowice 1998 r., s. 161, 651; APMA-B Księga zgonów, t. 10, s. 275; Kronika Beskidzka – lista ofiar mieszkańców Podbeskidzia.


GAZDA MARCELI,

Więzień więzienia w Bielsku, obozu pod Rostokiem, w Bielsku.

Urodzony 15.01.1895 r. w Czechowicach pow. bielski, syn Józefa i Zuzanny. Po ukończeniu szkoły powszechnej, mając 14 lat, podjął praktykę zawodową w laboratorium chemicznym (Schotnica) w Dziedzicach, a następnie pracę zarobkową w rafinerii w Dziedzicach. Od 1913 r. należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, zaś od 1914 r. wcielony do cieszyńskiego legionu (2 kompania, 3 pułk, II Brygada) i wyjechał walczyć w okolice Wołynia. W bitwie pod Rarańczą został ranny, a w kolejnej walce pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej i więziony był w obozie pod Rostokiem.

Zbiegł z tego obozu w 1918 r. i do końca wojny ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem Jeziorański. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej ponownie wstąpił do wojska polskiego – wyruszył na front przeciwko Czechom. Gdy sytuacja z Czechami się ustabilizowała, przeniosł się (na własną prośbę) do 3 p.s.p. w Bielsku (był w stopniu chorążego). Mieszkał przez rok w Bielsku, a od 1938 r. przeniósł się ponownie do Zabrzega. W 1939 r. ze względu na zły stan zdrowia przeszedł na emeryturę. Po wybuchu drugiej wojny światowej uchodził wraz z rodziną w głąb kraju. Wróciwszy z ewakuacji, został natychmiast aresztowany i więziony w Bielsku. Cieżko zachorował w więzieniu, więc zwolniono go do domu. Niestety, nasilająca się choroba serca bez możliwości leczenia się jako Polak (odmówił przyjęcia volkslisty) spowodowała zgon 10.01.1944 r. Odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości oraz Orderem Virtuti Militari

Bibliografia: J. Wrzoł, Cmentarz w Zabrzegu, Zabrzeg 1995 r., s. 69.

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10