Obozowe wspomnienia: Dachau, Gusen, Auschwitz, Gross Rosen, Hersbruck, Dachau.
Id85929

KANTOR ADOLF, pseud. „Bolko”,

Urodzony 15.08.1910 r. w Suchej Górnej. Sportowiec (bokser), działacz społeczny, miłośnik zwierząt i przyrody. Zaczął ćwiczyć gimnastykę przyrządową i uprawiać lekkoatletykę. Podczas krótkiego pobytu w Warszawie poznał tajniki boksu w klubie sportowym „Ymka”, a po kilku efektywnych osiągnięciach sportowych, powrócił na ziemię cieszyńską i został naczelnikiem Klubu Sportowego „Sokół” w Czeskim Cieszynie. Tytuł polskiego mistrza wszechwag w boksie zachował aż do wybuchu drugiej wojny światowej. Zmobilizowany, brał udział w kampanii wrześniowej w 1939 r. jako zwiadowca 4 Pułku Strzelców Podhalańskich. Uniknąwszy dostania się do niewoli, po powrocie w rodzinne strony został aresztowany i prawdopodobnie po krótkim uwięzieniu w Cieszynie, stamtąd w transporcie zbiorowym wysłany do KL Dachau. Zwolniony po jakimś czasie i ponownie aresztowany, próbował ucieczki, lecz został schwytany i osądzony na karę śmierci. Hitlerowcy przypomnieli sobie jednak o jego sportowej przeszłości i zamienili wyrok na dożywocie, kierując go jednocześnie (z karną kompanią) na front włoski. Tam, podjął ponownie ucieczkę – przedostał się do armii polskiej na Zachodzie. Wraz z żołnierzami II Korpusu gen. Andersa walczył pod Monte Cassino i Bolonią. Po wyzwoleniu wrócił do Polski i zaczął organizować życie sportowe po obu stronach Olzy. Organizował dziesiątki imprez i akcji sportowych, podczas których z własnych funduszy przyznawał puchary, nagrody i dyplomy. Z jego inicjatywy były organizowane rajdy górskie i biegi, mające charakter nie tylko sportowy, rekreacyjny ale i wychowawczy. Prowadził działalność przy PZKO na Zaolziu. Zmarł 3.09.1992 r. w Ustroniu.

Bibliografia: J. Klistała, Martyrologium mieszkańców Zaolzia Tom II – słownik biograficzny, wyd. 2013 r.