Obozowe wspomnienia: Dachau, Gusen, Auschwitz, Gross Rosen, Hersbruck, Dachau.
Id87006

REROŃ PIOTR,

Urodzony 29.06.1902 r. w Dąbrowie Górniczej, syn Franciszka i Marii z d. Gowin. Po zdobyciu wykształcenia zawodowego podjął pracę w Hucie Bankowej. W wieku 12 lat wstąpił do ZHP, a zostawszy drużynowym, organizował kolejne drużyny przy szkołach. Jeden z najbardziej zasłużonych instruktorów harcerskich w Dąbrowie Górniczej – podharcmistrz. Przed wybuchem II wojny światowej, phm Reroń oraz phm Jerzy Winkiel zorganizowali uzbrojony oddział harcerzy liczący ok. 40 osób, który działał w ramach samoobrony ludności Dąbrowy Górniczej. W grudniu 1939 r. wstąpił do organizacji konspiracyjnej POW. W marcu 1940 r. został zaprzysiężony do Związku Orła Białego (ZOB). Aktywność konspiracyjna Reronia nie uszła uwadze kierownictwa zagłębiowskiego ZOB, które wyznaczyło go w kwietniu 1940 r. na komendanta Obwodu w Dąbrowie Górniczej, obejmujący miejscowości: Gołonóg, Łagiszę i Zagórze. Aresztowany 1.05.1940 r. przez gestapo i przewieziony do sosnowieckiego więzienia, a stamtąd w transporcie zbiorowym do KL Dachau, zarejestrowany w obozowej ewidencji jako więzień nr 13019. Następnie, 309.1940 r. przeniesiony do KL Sachsenhausen. Od 17.11.1941 r. przeniesiony do więzienia we Wrocławiu. Skazany na karę śmierci 27.11.1942 r. za „zdradę stanu” (Hochverrat), ścięty został na gilotynie 29.04.1943 r. we Wrocławiu – wraz z innymi aresztowanymi członkami kierownictwa ZOB z Dąbrowy Górniczej.

Bibliografia: Archiwum dr płk. M. Starczewskiego – dokumenty IPN Warszawa.